Ouders of dokters?

Bij gezondheidsproblemen wendt men zich tot het medische circuit voor soelaas. Heel vaak op voorspraak van de hulpverleners zelf, zeker bij kwesties op psychisch gebied.

Het familierecht is berucht om de wijze waarop het zijn verantwoordelijkheid afwentelt op hulpverleners die een knoeiboel maken van gezinnen die het tot dan meestal wel konden redden.

Een courant en serieus psychisch struikelblok in het familierecht is "autisme" en de na multi-disciplinair overleg geformuleerde remedie is meestal: geen omgang.

 

Aan de Rijksuniversiteit van Florida zijn onlangs de resultaten van onderzoek naar buiten gebracht die de genadeklap betekent voor deze juridische praktijk van het wegwerken van een ouder vanwege (vermeend) autisme bij kinderen.

In dat onderzoek werd uitgezocht wat voor autistische peuters het beste was - optreden en opvoedingshulp door de ouders zelf (met aansturing door therapeuten) of die rechtstreekse hulp door die therapeuten.

De ouders deden daarbij dus slechts wat de "echte" deskundigen hadden bedacht, maar toch was de uitkomst dat de ouders het veel beter deden dan de professionals. De peuters leerden met en van hun ouders meer en beter.

 

Vanwege dit resultaat wordt nagedacht over meer onderzoek.
Bijvoorbeeld naar het inschakelen van de ouders bij het wegwerken van taalachterstand bij kinderen.

Een paar miljard jaar nadat de evolutie dat al op touw had gezet, ontdekken nu ook de deskundigen die daarvoor zijn opgeleid het belang van de ouders... en daarmee, zo is eindelijk te hopen, het belang van het kind. En dat dat twee keer hetzelfde is.

Het gezin is de enige solide bouwsteen van de samenleving.

Deskundigen en vele juristen belijden dat wel, maar zij begrijpen dat niet. Zij begrijpen zichzelf niet.

 

http://www.sciencedaily.com/releases/2014/11/141104091030.htm?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+sciencedaily+%28Latest+Science+News+--+ScienceDaily%

Meer informatie