Kind Ouder Kind

Een mens kijkt anders naar zijn ouders dan naar zijn kinderen. Als het goed is.

Voor een kind is er geen grotere autoriteit op de wereld dan die van zijn ouders. Want vaders kunnen alles en moeders wil is wet, ongeveer.
Die perceptie mag in de puberteit wat krasjes oplopen, maar naarmate mensen ouder worden, gaan zij hun ouders alleen maar belangrijker vinden en zelfs als die ouders zijn overleden blijft gelden dat het gemis groter wordt. Als het goed is.
Wanneer vader een beest was en moeder een kreng, kan de uitkomst anders zijn. Maar dat is niet de regel.
 
Ieder mens is een kind van zijn ouders dus ieder mens kent de ouder-kind relatie vanuit het perspectief van het kind.
Voor een ouder is het bijna onvoorstelbaar dat een kind naar hem kan opzien met hetzelfde, onbegrensde vertrouwen als waarmee hij zelf naar zijn ouders keek.
Het voelt voor een ouder als een breekbaar voorrecht om onvoorwaardelijk lief gevonden te worden, terwijl het voor een kind juist vanzelfsprekend is om zijn ouders onvoorwaardelijk te vertrouwen en lief te vinden.
Deze asymmetrie bewerkt dat een ouder meteen bang wordt zijn kind te verliezen bij een echtscheiding, terwijl een kind zich dat omgekeerd niet kan voorstellen. Die discrepantie wordt enorm vergroot wanneer vreemden zich met ouder en kind gaan bemoeien. Het kind wordt dan in de spagaat gedwongen om afstand van een ouder te nemen die hij absoluut niet kwijt wil, terwijl die ouder de wanhopige teleurstelling van het kind voelt dat zijn ouder hem niet heeft geholpen.
Als geen ander immers erkent een ouder zijn kind als zelfstandig denkend, dubbend en kiezend wezen, terwijl professionele vreemden andermans kinderen alleen maar bevoogdend en  veronachtzamend tegemoet treden.
 
Welnu, aan zulke vreemden geen gebrek, bij echtscheidingen.
In rijen van tien komen zij met stampende laarzen aangemarcheerd onder het zingen van hun oorlogshymnes: "Het kind staat voorop", "Wij moeten nog meer ons best doen", "Multi disciplinair overleg".
In deze hymnes klinkt de oorlog door met verlies van dierbaren, geknars van tanden, het kermen van gewonden.
Wat in generaties aan tederheid en familiegevoel is opgebouwd, wordt daar in één slag verwoest en uitgewist. Kinderen raken het contact met de familietraditie kwijt. Zij moeten generaties lang moeizaam heropbouwen wat de Familierecht, samenleving en rechtspraak verwoestten.
 
Ouders weten dat maar al te gauw, als zij gaan scheiden. Als één ouder het systeem te hulp roept, is een goede uitkomst onmiddellijk uitgesloten.
Dat is de schuld van het systeem, van de politiek, van het bestuur en van de deskundigen.
Maar vooral de schuld van de rechtspraak.

Meer informatie