Een nieuwe lente

Het is alweer een mooi tijdje geleden dat u de laatste OZO-nieuws op papier ontving.

Zoals eerder gemeld, waren productie en verzending wegens de hoge kosten niet meer vol te houden.

Met dit e-mail alternatief – dat wellicht nog aan verfraaiing wordt onderworpen – hoopt het bestuur u een waardig alternatief te bieden.

 

Een groot voordeel is dat uitbreiding van het gratis abonnee-bestand geen probleem is.

Wie naam en e-mail adres doorgeeft, wordt op de verzendlijst opgenomen en wie als abonnee wil worden geschrapt, hoeft dat alleen maar via e-mail door te geven.

 

Zodra de gewoonte er een beetje is ingesleten, zal het uitbrengen van nieuwe edities een stuk gemakkelijker zijn geworden en ook zullen oproepen voor bijvoorbeeld een bezoek aan rechtbank of Tweede Kamer veel sneller en alerter de deur uit kunnen.

 

Het is onafwendbaar dat ouders zonder omgang zich sterker gaan manifesteren.

Want in de Kamer, in de rechtbanken, bij de raden voor de kinderbescherming en zeker ook bij de woordvoerders van jeugdzorg blijken misperceptie, onwil, onkunde en lethargie alleen maar te zijn gegroeid, in de afgelopen decennia.

Uit niets blijkt dat mensen als meneer Jan Dirk Sprokkereef van Jeugdzorg Nederland ook maar enig inzicht hebben gewonnen in de vernietigingsmachine die zij draaiende houden.

 

Medewerkers van Raad en Jeugdzorg hebben slechts oog en oor voor ruziënde ouders en als die er niet zijn, dan zorgt men er wel voor dat zij er komen.

Zij zijn niet de oplossing van het probleem, zij zijn er de oorzaak van.

 

Dat geldt ook voor de rechtspraak en voor de wetgevende macht.

Wat de één eventueel als een schuchter stapje in de goede richting (dat is: de richting naar het gezin en dus afgekeerd van allerlei bemoeienis met dat gezin) wordt door de ander bij de eerstvolgende gelegenheid hardhandig maar deskundig om zeep geholpen.

 

Wettelijk uitgangspunt moet zijn, voor elk land dat het Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind heeft ondertekend, dat het gezin als eerste moet worden beschermd om aldus het kind te beschermen. De internationale onerhandelaars wisten heel goed dat het gezin de optimale omgeving is voor een kind om op te groeien.

Maar bevlogen politici en maatschappelijk werkers, vernieuwingsgezinde deskundologen en rechters, die ook nog eens worden “bewaakt” door progressieve, vooruitstrevende en veranderingsgezinde persmuskieten, hebben de samenleving slechts steeds dieper het drijfzand ingeduwd.

 

Het kan niet anders of de enorm toegenomen fraude en zelfverrijking bij banken, grote concerns, accountantsbureaus en de overheid op alle niveaus zijn daar de gevolgen van.

Wie kinderen alle bestaanszekerheden ontneemt en hun liefdevolle opvang vervangt door de van arbeidsethos verstoken en van carrièredrift bezeten “werkers” in de jeugdzorg, heeft een harde bal gekaatst die hij nog veel harder kan terugverwachten.

 

Goede raad is duur en verzet is geboden. Maar wel graag met verstand en overleg alstublieft.