Van de Redactie

Door een toeval kwam een op internet gepubliceerd stuk aan het licht waarvan de uiterst onfatsoenlijke inhoud ernstig in strijd is met de wet en met het recht van iedere burger op fair play en eerlijkheid, Deze behelst een onterechte, gedetailleerde beschuldiging van seksueel misbruik van een kind door de eigen vader. Deze vondst toont scherp aan hoe de praktijk van het familierecht al te gemakkelijk leidt tot de afslachting van de ene ouder door de andere, en dus tot een geheide vernietiging van het kind. In dit geval werden infame, anonieme beschuldigingen van seksueel misbruik gehecht aan een officiële antwoordbrief van het OM waarin wel namen worden genoemd. Bijgevolg wordt de argeloze lezer een niet-anonieme en quasi objectieve "waarheid" opgedrongen die echter nooit heeft bestaan: laster en smaad met de hulp van het OM.
De plaatsing op internet is gedaan door iemand die met grote inzet opkomt voor zijn medemens. Hij is een Zorro-figuur die desnoods door roeien en ruiten gaat in zijn ijver, zonder zich erg om waarheid of objectiviteit te bekommeren. Hij treedt daarmee tegelijkertijd op als strijder, rechter en beul. Maar wel met de beste bedoelingen hoor!

Goede bedoelingen, of beter: de allerbeste bedoelingen, zijn bij uitstek het paradepaardje van Jeugdzorg.
Jeugdzorgers claimen eveneens "alles" te (willen) doen dat nodig is in het belang van andermans kind.Of ook: "Nòg beter hun best te gaan doen" (Sprokkereef). Hun claims lijken dus op die van de dwalende Zorro, maar deze jeugdzorgers zijn veel gevaarlijker. Want behalve dat zij zich altijd achter een rechter, de RvK of het AMK (pas op! dat is gewoon een ander loket van hetzelfde BJZ) verstoppen, ervaren en versterken zij ook nog eensde typische dynamiek die het bestaan van een beroepsgroep toevoegt aan het opereren van haar leden.In een beroepsgroep komen collega's voor elkaar op en houden zij een professionele consensus (= het met elkaar eens zijn) in stand.Hoe meer consensus, des te zekerder het voortbestaan en de status van de beroepsgroep, des te sterker ook de eigen positie. Elke beroepsgroep streeft naar groei, want hoe groter de beroepsgroep des te groter haar eigen macht en de macht van haar leden.Het beste bindmiddel daarbij is: consensus. Dat geldt voor alle beroepsgroepen: die der journalisten, zowel als die der slagers, zowel als die... der rechters.De laatstgenoemden worden traditioneel alleen nog maar gecontroleerd door mensen uit hun eigen kring.Anderzijds hebben ook medici hun eigen, beschermende tuchtcolleges - wie daar wel eens een klacht heeft ingediend, die weet wel voor wie die colleges werken. En voor wie niet.Beoefenaren van meer gewone beroepen worden meestal wel door vreemde argusogen en de wetgever in de gaten gehouden. Wat zich in vooral in de machtige gilden manifesteert, is het fenomeen dat macht tot corruptie leidt.In de woorden van de Engelse Lord John Dalberg-Acton in 1887: "Macht corrumpeert, absolute macht corrumpeert absoluut". De non-descripte woede om de onzichtbare muren die de rechtzoekende burger in de kou houden, zorgt voor het opstaan van steeds nieuwe Zorro's. Altijd gedreven door emoties, meestal niet ernstig geremd door kennis van zaken, meestal meer onheil stichtend dan heil brengend. Daardoor zijn zij gewoonlijk een simpele prooi voor de professionele kongsi's: een Zorro mag gelijk hebben, gelijk krijgen zal hij niet.Deze systeem-reflex smoort op den duur ieder verzet en leidt daardoor uiteindelijk tot de verrotting van het systeem. Verstandige wetgevers proberen daarom in een zelfreinigende werking in de wetgeving zelf te voorzien.Dat pogen heeft als wiskundig vaststaand en voorspelbaar gevolg dat de wetgeving met zichzelf in tegenspraak komt.Het ontdekken van nieuwe tegenspraken leidt bijna altijd tot ijverige nieuwe wetten, tot nieuwe tegenspraken... en uiteindelijk tot uitholling van de wet.Dit des te meer naarmate de wetgevende macht in handen is van parlementariërs die niet rationeel maar vooral emotioneel en dogmatisch redeneren... wat de meesten onder hen in Nederland inderdaad doen. Uiteraard is het bestuur van OZO zich van deze paradox bewust met betrekking tot OZO zelf.Onze Do's en Don't's zijn de uitdrukking van de nood aan een objectief houvast en een corrigerende toetssteen.Zij vormen ook onze eigen leidraad in contacten met donateurs:

 

Do 1 - Bescherm gezinsrelaties tegen inbreuken door wie dan ook

Do 2 - De zorg voor de kinderen fifty-fifty over de ouders verdelen.

Do 3 - Aanvaard elke andere zorgregeling die de ouders zelf troffen.

Do 4 - Twistpunten beslechten op basis van objectieve criteria.

Do 5 - Uitspraken handhaven via directe en parate executie.

 

Don't 1 - Geen bemoeienissen met het ouderschap (geldt uiteraard niet voor het strafrecht).

Don't 2 - Niet in het verleden graven.

Don't 3 - Niet ingaan op beschuldigingen of verwijten.

Don't 4 - Geen discriminerende termen als "omgang" en "hoofdverblijf".

Don't 5 - Geen eenzijdige wijzigingsverzoeken in behandeling nemen.

Meer informatie