Sociaal En Zo

Onderzoek aan de Universiteit van Missouri wijst uit dat een arme samenleving waarschijnlijk gelukkiger is dan een welvarende.

Dat lijkt op vloeken in de politieke kerk, maar het onderzoek wijst uit dat arme mensen eerder bereid zijn elkaar te helpen dan rijke mensen. En aangezien de mens in de eerste plaats een sociaal dier is - wat blijkt uit het in alle cultuurvolkeren genetisch verankerd feit dat geven meer gelukkig makend is dan nemen - zou een arme samenleving wel eens heel wat prettiger kunnen zijn dan een welvarende.

Zo gezien is de (veronderstelde) werkgevers- èn werknemersdrijfveer om vooral meer geld te willen verdienen ten koste van de wederpartij, een ronduit desastreuze vergissing.

In vroeger tijden zeiden verstandige mensen wel: "Als het de baas goed gaat, gaat het mij ook goed". Maar die harmonieuze houding is sinds lang overstemd door polemische ketelmuziek over financiële gevolgen die zich ver achter de komma manifesteren. En van oorlogsmuziek is nog nooit een mens gelukkiger of beter geworden.

 

http://www.sciencedaily.com/releases/2013/07/130702113435.htm?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+sciencedaily+%28ScienceDaily%3A+Latest+Science+News%29

 

 

Een politiek die de mensen eerst hun geld afpakt om het vervolgens te herverdelen, gaat niet alleen uit van de gedachte dat mensen tot het kwade en slechte zijn geneigd, wat de aldus a priori veroordeelde mens echt niet beter of gelukkiger zal maken, maar vooral ook ontneemt zij de burger zo de kans om zelf zijn naasten een plezier te doen. Want mensen geven wel graag, maar er is er niet één die het fijn vindt dat met van hem afgepakt geld een ander opzichtig goed loopt te doen.

Hoge belastingen maken de mens dan wel arm, wat dus goed zou zijn, maar vooral de-faciliteren zij het eigen initiatief om een ander te helpen en zo gelukkig te worden.

Bedisselende bemoeizicht, van welke vorm ook, is per saldo altijd verkeerd.

Meer informatie