Autisme

Autisme en Psychopathologie

 

In Eén Vandaag van 10 december 2013 werd verslag gedaan van een onderzoek door de Kinderombudsman. Dat had aan het licht gebracht dat de rapportages van Jeugdzorg te veel fouten bevatten die ook nog eens nooit worden gecorrigeerd. Feiten en meningen zouden verder door elkaar gehusseld worden en dat zou het er voor de rechter ook al niet makkelijker op maken. Daarnaast schort het in de rapporten aan de onderbouwing van de redenen en de methoden op basis waarvan bij Jeugdzorg conclusies worden getrokken.

 

Voor Eén Vandaag kruiste Pieter Jan Hagens de wapens met de ondervoorzitter van Jeugdzorg Nederland, de onderhand welbekende Jan-Dirk Sprokkereef. Maar die vond eigenlijk alleen maar dat de ombudsman in zijn rapport ook goede dingen had gezegd, over jeugdzorg.

Hij bleef volkomen onbewogen onder de vragen naar zowat misdadig falen en hield onbewogen vast aan zijn mantra dat men zijn best doet om “nòg beter te worden”.

Daarmee schoffeerde hij in één beweging al die kinderen, ouders en grootouders die in hun diepste wezen door jeugdzorg werden beschadigd.

 

Het staat vast dat na echtscheidingen de “winnende” ouder (dat is dus de ouder die de kinderen “kreeg”) zich tot een ware psychopaat kan ontpoppen. Dat wordt hard in de hand gewerkt door de perverse “beloningen” die in het catch as catch can van het Familierecht worden uitgedeeld. Daarin wint immers die ouder die de andere ouder het eerst en het hardhandigst demoniseert. Wangedrag, valsheid, oneerlijkheid worden beloond, want stel je toch eens voor dat het allemaal wáár zou zijn, wat er wordt beweerd.

Jeugdzorg wordt bestuurd door soortgelijke perversie, doordat het geld verdient met elke onder-toezicht-stelling (ots) en, nog meer, met elke uithuisplaatsing (uhp). Wie daarbij onbewogen blijft, moet wel een volbloed autist zijn. En de verantwoordelijke die zich dat zonder verpinken laat aanleunen, moet wel een psychopaat zijn.

 

Het is misschien verhelderend om met deze laatste stelling in het achterhoofd de betreffende uitzending van Eén Vandaag nog eens te bezien.


Onthoud de gezichtsuitdrukkingen, onthoud wat er is gezegd en betoogd namens Jeugdzorg.

 

Stel u vervolgens de kinderrechter voor die dagelijks met zulke uitvluchten en miskleunen van jeugdzorg te maken heeft en daar desondanks niet doorheen prikt. Vraag u dan af hoe het toch kan dat zo’n rechter voor het leven benoemd kan blijven.

 

U zult ongetwijfeld concluderen dat de meesters van de Augiasstal die Familierecht heet, samen met de talloze zorgmensen die van hen vrij spel kregen, zonder treuzelen op de verst verwijderde mesthoop moeten worden gedumpt.

 

Let op de gezichten, zie hoe zij druipen van zelfgenoegzaamheid en onbarmhartigheid, van een volslagen gebrek aan inlevingsvermogen en inzicht. Deze gezichten horen niet in onze samenleving.

 

Het wordt allemaal pas beter, wanneer wordt erkend dat iedere mens een aantal zelf gekozen, afgesloten ruimten heeft die naar eigen keuze worden bevolkt door medemensen.

In de ruimte van de voetbalclub bijvoorbeeld, bewegen zich alle leden van die club - ook als zij minder populair zijn. Maar leden van een concurrerende club hebben geen toegang, hoe aardig zij ook zijn. Hetzelfde geldt voor bewoners van verschillende wijken of dorpen of steden of landen, voor scholieren en studenten van verschillende scholen en universiteiten en voor leden van verschillende politieke partijen of omroepen. Zij maken deel uit van evenzovele, elkaar uitsluitende, territoria van welke signatuur ook.

Verschillende territoria kunnen niet zomaar worden gemengd of over elkaar gelegd, het minst van al die van menseigen gezin en familie.

 

Bij mensen van jeugdzorg, en nog meer bij die uit de rechtspraak, moet dit inzicht eindelijk eens doorbreken.

Zij vallen zelf uiteraard buiten de territoria van rechtzoekenden.

Dat moet ook, als zij als jeugdzorger of rechter optreden.

 

De wijze waarop zij nu in andermans intieme wereld binnendringen, wordt altijd als gewelddadig ervaren. Het meest door de kinderen, die het kwetsbaarst zijn.

 

Ook ouders hebben heel veel last van dat geweld, dat hevig wordt verergerd door het door hen instinctief gevoelde primaire gebod om hun kinderen te beschermen.

 

Om die reden zijn jeugdzorgers bij ouders nooit welkom en wordt Jeugdzorg altijd agressief gevonden en als indringer beschouwd. Daarom wekt Jeugdzorg altijd de diepste ergernis, de wanhopigste weerstand en de meest verscheurende haat op.

Die dynamiek, of de angst ervoor, veroorzaakt al die vreselijke ongelukken.

Jeugdzorg ramt door alle beschermende muren om het kind en om zijn ouders.

Jeugdzorg vermoordt simpelweg mensen.

 

Meneer Sprokkereef werd er niet warm of koud van.

Bij Een Vandaag bleef hij vanachter zijn “begripvolle”, neerbuigende masker van vriendelijkheid volhouden dat Jeugdzorg het alleen maar nòg beter moet doen.

Zo’n starre, autistische houding is ook kenmerkend voor de voogden en voor andere medewerkers van Jeugdzorg en Kinderbescherming. Die houding kan slechts worden volgehouden dankzij de rechterlijke bescherming die daaraan wordt gegeven.

 

Sprokkereef was griffier bij de Gemeente Arnhem, hij zat dicht bij het bestuur.

Hij is in ruimere zin dit territorium trouw gebleven dat doortrokken is van de rottingsgeur der uit elkaar getrokken, geruïneerde gezinsnesten.
Dat maakt zijn autistische optreden zo weerzinwekkend.

Wat hij toonde, was het begrip van een psychopaat.

 

 

 

 

Meer informatie