VK050225

Reactie op een artikel in de Volkskrant,
Volkskrant 2005-02-25

Ross weet niet waarover zij het heeft, met haar opgedrongen "bemoeizorg" (Volkskrant 25 februari 2005). Dat is niet helemaal haar schuld. Haar grootste probleem is immers, dat de statistieken waarmee de om meer geld schreeuwende jeugdzorgwereld strooit, zo onbetrouwbaar en weingzeggend zijn.

Hoeveel van de jaarlijks mishandelde en gedode kinderen stonden al onder toezicht of waren uithuisgeplaatst - mogelijk zelfs naar een instelling van jeugdzorg? Een normaal denkend mens verwacht toch dat instanties hun bestaansrecht niet alleen claimen, maar ook bewijzen op grond van harde gegevens.

Wie wel eens een poging heeft gedaan om te weten te komen wat de invloed van een eenoudergezin is op zwerfgedrag, verslaafdenproblematiek, suïcide etc. van de kinderen, kwam van een kouwe kermis thuis: de effectiviteit van jeugdzorg is net zo'n groot geheim als de nood eraan.

In 1971 werd de wettelijke echtscheidingsprocedure aanzienlijk vereenvoudigd. Een stortvloed van echtscheidingen was het gevolg. Omgangsblokkades werden gebruikt als bewijs van het eigen gelijk, en rechtbanken zochten advies bij de deskundigen. Sindsdien is het nooit meer goed gekomen met de meerderheid van de kinderen die een scheiding meemaakten. Niet ondanks, maar dankzij de door hulpeloze kinderrechters ingeroepen bemoeizucht der deskundigen.

Het institutionaliseren van de bemoeizorg zal een Brave New World dictatuur veroorzaken, brave bedoelingen plaveien ook hier de weg naar de hel.

Arthur Ross,
St. Ouders Zonder Omgang, Amsterdam