Een litigant is iemand die partij is in een gerechtelijke procedure. De ouder die als litigant in omgangsproblematiek belandt, krijgt vaak te maken met instanties die door de rechter worden ingeroepen voor advies.

De verwachtingen zijn daarop meestal hooggespannen, want men verwacht met doorknede deskundigen te maken te krijgen. In de praktijk blijkt dat de omgang meestal niet beter wordt, en vaak zelfs stuk loopt.
Waar omgang in de wet als een (sterk) recht is gedefinieerd, rijst dan de vraag of er dingen zijn gebeurd zijn die niet hadden mogen gebeuren.

Elk onderzoek wordt afgesloten met een rapport, waarin ook het advies aan de rechter is verwoord. Dit rapport moet voldoen aan een aantal eisen, die in het geval van de Raad voor de Kinderbescherming zijn opgenomen in Normen 2000.

Een nauwgezet onderzoek van het rapport, door de bril van de eisen waaraan het rapport moet voldoen alsook door de bril van de litiganten (die immers de achtergronden kennen van de onderzochte en gerapporteerde feiten) levert vaak heel wat kritiekpunten op. Deze kritiek kan echter niet gericht zijn op de deskundigheid van de onderzoeker, ook al heeft deze het in alle toonaarden mis.
De onderzoeker werd namelijk om zijn deskundigheid door de Rechtbank ingeschakeld, en kan slechts door een ter zake aangewezen (tucht)college op zijn professionele deskundigheid kunnen worden beoordeeld.

Daarnaast kan blijken dat het professionele handelen van een deskundige, of diens manier van bejegenen van de litigant, niet strookt met de regels van de beroepsgroep, de beroepcode. Ook dat kan het ontsporen van een onderzoek veroorzaken.