Dday 2008

Op 26 oktober as. vindt weer een d-day plaats. Het bestuur hoopt op deze dag op haar jarenlange bemoeienis met de OZO-problematiek de kroon te zetten. Die bemoeienis hield in het in kaart brengen van een groot aantal casussen en het veelvuldig kennisnemen van artikelen en publicaties over het Personen- en Familierecht en vooral de uitwassen daarvan op het terrein van Jeugdzorg en Kinderbescherming.

Wat in de loop der jaren niet veranderde, is de toonzetting van de beleidsvoornemens op deze terreinen. Er werd steeds fors "geïnvesteerd" of "ingezet" op verbetering en uitbreiding van de jeugdzorg, op de verdere verbetering van de positie van de vrouw, op meer kinderopvang, op langere zwangerschapsverloven, op verbeterde signalisering van misstanden in thuissituaties door het reguliere circuit van artsen en consultatiebureaus, en zo voort en zo verder.
De beoogde verbetering werd nooit later zichtbaar gemaakt, maar toch was verhoging van de budgetten steeds noodzakelijk. De kost gaat immers voor de baat, nietwaar?

In deze moerassige chaos van claims en eisen en veranderingen en gebrek aan terugkoppeling vond tijdens de d-day van 2007 een herbezinning plaats op waar het in onze wereld nu eigenlijk om draait. Dat leverde het kader van vier DO's en vier DONT's op, dat na een jaar nog fier overeind staat. Het siert sindsdien de achterpagina van OZO-nieuws als vermaan en uitnodiging tegelijk. Het vermaan geldt wetgever, bestuur en rechtspraak, de uitnodiging geldt ieder wie zich geroepen voelt om dit OZO-kader te weerleggen. In eigen kring is het niet gelukt om enige twijfel aan de universele waarheid ervan op papier te krijgen. En dat zal ook wel niemand lukken, die zich slechts van rationele, logische en verifieerbare argumenten bedient.

De vraag die nog moet worden beantwoord, is de vraag of dit kader ook in de praktijk een antwoord geeft op de problemen die zich aandienen. Wij zijn er zeker van dat dat het geval is. Maar volgens de Engelsen geldt: "The proof of the pudding is in the eating", dus als wij de kwaliteit van ons kader willen bewijzen, dan zullen we het moeten toepassen.
Dat gaan we deze d-day doen. Er wordt een casus uit de praktijk genomen, met verzoekschrift, verweer en pleitnota's. Twee advocaten zullen namens hun cliënt het woord voeren voor een Rechtbank, die voor deze gelegenheid zal worden bemand door mr. Prinsen als President, een griffier en eventueel een vertegenwoordiger van de Raad voor de Kinderbescherming. Met andere woorden: de zitting wordt nagespeeld, waarbij de President er op zal toezien dat de advocaten (en hun cliënten) niet buiten de gegeven kaders van DO's en DONT's treden.

De voorspelling is, dat zelfs in de moeilijkste casus op niet-vijandige en faire wijze tot een voor alle betrokkenen aanvaardbare beslissing kan worden gekomen. Misschien zullen we zelfs twee casussen kunnen behandelen, want tot een verbeten strijd kan het immers niet komen zodat een ruimere toetsing mogelijk zal zijn. Wij zullen proberen om van het officiële deel een professionele vastlegging te maken om aldus later de ervaring te kunnen delen met bijvoorbeeld de politiek

Er zal contact worden opgenomen met advocaten uit ons netwerk voor "moeilijke" casussen, en met afgevaardigden van enkele andere belangenorganisaties op dit terrein - ook en vooral als zij zich niet a priori achter het OZO-kader zouden scharen.

En U wordt van harte (en dringend!) uitgenodigd voor deze dag, die druk belooft te worden. Om indien nodig tijdig uit te kunnen wijken naar de grotere zaal, verzoeken wij U om ons z.s.m. bericht te doen van Uw komst.

D-day 2008 zou de opmaat kunnen worden naar een geheel nieuwe benadering van de problematiek, waarvan Uw kinderen al voordeel kunnen hebben. Daarvoor kan een mens toch wel zijn bed uitkomen!

Het EK-voetbal 2008

In Zwitserland is het feest. Oranje versloeg Italië en Frankrijk al, en op het moment van schrijven wacht nog Roemenië als laatste tegenstander in de poule en daarna de kwartfinale. De wedstrijden werden en worden massaal op tv gevolgd. Thuis, maar ook in café' s en via grote schermen op dorps- en stadspleinen.

Ook de niet zo oplettende kijker heeft vast wel eens de spandoeken gezien met teksten als "VORTUM" , "To... groet Oranje" (meer mag niet, van de rechter!) en ook.."OZO". Grote en trouwe supporters van Oranje, Oranje Zal Overwinnen, scharen zich daarmee bewust en met hart en ziel ook achter de manier waarop OZO denkt en doet.

Dat zijn de supporters die Nederland een goede naam bezorgen. Dit zijn nou onze mensen, en wij zijn trots op hen.

Uit het nieuws

In de kranten verscheen eind maart het bericht dat kinderpsycholoog en hoogleraar Ruud Bullens een nieuwe poging tot rehabilitatie onderneemt. Hij houdt namelijk vol dat hij juist heeft gehandeld in het onderzoek naar de Schiedammer parkmoord. Om dat bevestigd te krijgen had hij een procedure tegen de staat en de officier van justitie aangespannen.
Ter herinnering: in de Schiedammer zaak werd een onschuldige veroordeeld voor moord op een meisje van tien, en voor poging tot moord op een jongen van elf jaar oud..
Bullens trad namens de politie op als deskundige bij het politieverhoor van de jongen, die als kroongetuige werd beschouwd. Hij geloofde niet wat de jongen vertelde en hechtte geen waarde aan de, achteraf zeer goed kloppende, daderbeschrijving die het kind gaf.
Toen de rechercheurs het gebeurde hardhandig naspeelden met de jongen zelf in de rol van slachtoffer, greep Bullens niet in. De vader van de jongen heeft later bij Bullens vergeefs aangedrongen op excuses, de Nederlandse Vereniging van Onderwijskundigen heeft Bullens op de vingers getikt wegens het overtreden van de richtlijnen, maar Bullens is uit op eerherstel.

Als deze zaak iets duidelijk maakt, dan is dat wel dat inderdaad dogmatiek en volkomen vakblindheid de pedagogie en de kinderpsychologie overheersen. Er is geen zelfkritiek, geen twijfel, geen besef van verantwoordelijkheid en al helemaal geen solide, verifieerbare basis waarop men zijn handelen grondvest. Een aanval op de claim van deskundigheid wordt niet objectief en verifieerbaar weerlegd, maar onthaald op pruilerig ontkennen.

Op het moment van schrijven - 9 april 2008 om 0:15 uur - is niet bekend hoe de zaak zal aflopen of is afgelopen.
Een voorspelling: als er getuigedeskundigen aan te pas komen - die vanzelf hetzelfde geloof aanhangen als Bullens - zal het sussen en relativeren en deskundig rechtpraten geen grenzen kennen.
Een tweede voorspelling: op den duur zullen de zachte wetenschappen (psychologie en pedagogie, maar ook economie, sociologie, politocologie en dergelijke) steeds minder ontkomen aan het formuleren van een harde, objectieve en verifieerbare basis.
Alleen dan immers kunnen onfrisse discussies als die over de Schiedammer parkmoord, goed worden beslecht. Geen samenleving kan het zich veroorloven om geen halt toe te roepen aan de ongelooflijke oceanen van kostbare fouten die door deskundigen en rechters werden, en nog zullen worden, gemaakt.
Dat is geen kwestie van koffiedik kijken, maar de onverbiddelijke wal van de harde logica waarop elk dogmatisch schip strandt.

De naam Bullens zal geen glanzende toekomst in de geschiedenisboeken zijn beschoren.

OzoMottO: Hoezo Hoeksteen? Bouwsteen !

Elke structuur, elk bouwwerk, elke chemische samenstelling - ja zelfs elk virtueel complex - is opgebouwd uit kleinere substructuren en uiteindelijk uit basisbouwstenen.

De oude Grieken vroegen zich al af of er een kleinste eenheid is, die zelf niet is opgebouwd uit sub-eenheden. Of er een ondeelbare ("a-tomos") eenheid is. Of er dus een atoom bestaat, een kleinste stukje van het onderzochte materiaal, dat alle eigenschappen van dat materiaal nog heeft, en dat niet in tweeën kan worden gehakt.
Die vraag is dik tweeduizend jaar later in de natuurkunde bevestigend beantwoord. Vervolgens is men daar, na de ontdekking van vele verschillende atomen, verder gaan zoeken naar de onderdelen van het atoom en naar de ultieme bouwsteen (of bouwstenen) van die onderdelen. Daarover is het laatste woord nog lang niet gesproken. Men vindt steeds nieuwe fenomenen en nieuwe kleinste deeltjes, conform de voorspellingen vanuit de theorie. Maar het bewijs is wel geleverd dat alle atomen, hoe verschillend ook in hun gedrag, zijn opgebouwd uit een beperkt aantal bouwstenen waarvan verschillende combinaties (en aantallen) verschillende atomen opleveren - een ijzeratoom, een zuurstofatoom, enz. En met genoeg ijzeratomen, en alleen maar ijzeratomen, kan men vervolgens in principe Eiffeltorens en rivierbruggen maken.

Nu is ook de samenleving een - weliswaar virtuele en sociale - structuur, en men kan zich afvragen of deze ook een kleinste bouwsteen heeft. Dat nu blijkt verrassend gemakkelijk vast te stellen.
De kleinste eenheden, de cellen waaruit de samenleving is opgebouwd, zijn zonder enige twijfel de gezinnen. Een gezin bestaat uit individuen die hun meest basale, fundamentele samenlevingsvorm vonden en vinden in het gezin. Samenleven begint in het gezin.
Binnen een gezin vindt men de eigenschappen van de samenleving terug. Wanneer het gezin wordt opgesplitst in individuen gaan de sociale eigenschappen van het gezin verloren: een individu heeft geen sociale samenlevingseigenschappen - al zijn individuen zelf wel de bouwstenen van het gezin.

De leden van een gezin zijn door sterke biologisch-genetische banden met elkaar verbonden. Die sterke banden geven de cel van het gezin zijn grote, inwendige kracht.

De wereldliteratuur kent talloze variaties op het Romeo en Julia thema van geliefden die afkomstig zijn uit gezinnen die elkaar bestrijden. Blijkbaar kan alleen de gezinscel de natuurlijke tegenkracht leveren die potentieel is opgewassen, tegen de tomeloze, ook al biologisch bepaalde macht van verliefdheid en voortplantingsdrang. Dat is niet verbazend, want het is juist de verliefdheid die aan de wieg staat van zo'n nieuwe, krachtige gezinscel - verliefdheid en gezinszin zijn dus eigenlijk dezelfde krachten.

In het Romeo en Julia thema worden deze krachten in een zekere situatie tegenover elkaar gezet. Dàt levert de spanningen, de belangenstrijd op leven en dood - het drama.

Een happy ending van het verhaal impliceert altijd dat de kinderen het winnen, dat zij uiteindelijk niet tot het voortzetten van de familiaire haat en nijd worden veroordeeld. Dit instinctieve happy end wordt verkregen, wanneer de zwaarbevochten uitkomst is dat de sterke oudergezinnen een stap opzij doen voor ... het nieuwe gezin. Met het automatische gevolg dat de oorlog tussen de families wordt beëindigd. De cohesie in het nieuwe gezin levert de basis voor het "Amor vincit omnia" (Liefde overwint alles).

Een slechte afloop betekent daarentegen meestal de dood van de geliefden, met het automatische gevolg van onzegbaar leed in beide oudergezinnen, van alleen maar verliezers. Stabiele samenlevingen kennen geen apartheid. Juist wanneer verschillen worden gedoogd en overbrugd, komt er een samenleving tot stand die sterk is. Op het breukvlak van twee verschillende culturen ontstaan steeds weer vitale, nieuwe culturele ontwikkelingen die de wereld een sprong vooruit doen maken. De geschiedenis bewijst dat. Een sterkere overbrugging dan door gezinskoppeling bestaat niet. Culturen vloeien pas echt samen als er gemengde gezinnen ontstaan. Het zullen daarom de gemengde gezinnen zijn, die de apartheid en de daaruit voortvloeiende instabiliteit in de "multi-culturele" samenleving zullen overwinnen. Barack Obama, de Amerikaanse presidentskandidaat, is daarvan een sterk bewijs.

Wie een schuurtje bouwt van suikerklontjes kan een heel eind komen, maar de eerste de beste flinke regenbui zal al fataal blijken. Wie dat met ijsblokken probeert, haalt de eerste zachte dag van het jaar niet. Wie bouwen wil, moet dus in de eerste plaats zorgen dat hij de goede bouwstenen kiest.

Ook wie verantwoordelijk is voor de samenleving, moet regels stellen die de samenleving, en haar belangrijkste bouwsteen: het gezin, beschermen en versterken. Samenlevingen baren kunsten en wetenschappen, stabiele samenlevingen bewerken vrede en welvaart. Zij baren een cultuur, een beschaving.

Niet regels, ideologieën, de juiste leider of het juiste wapen maken de samenleving sterk, maar de gezinnen doen dat. Het is beschaafd en historisch juist om dat te erkennen. Het gezin is méér dan de hoeksteen van de samenleving. Het is er de bouwsteen van.

Voortgezet Gelijkwaardig Ouderschap in zwaar weer

Een door justitieambtenaar Jeanette Kok opgestelde Memorie van Antwoord bij wetsvoorstel 30145 is door de ministers Ballin en Rouvoet (jeugd en gezin) naar de Eerste Kamer gestuurd. In een een-tweetje met SP-senator Quick-Schuijt haalt het Ministerie daarin het in de Tweede Kamer met twee-derde meerderheid aangenomen SP-amendement op het gelijkwaardig ouderschap weer onderuit. Deze wet "Donner" komt er beter toch niet, maar dit is een slecht teken voor de toekomst.

Voor meer informatie, zie http://vaderkenniscentrum.blogspot.com/2008/06/109.html

OZO's Do's en Don'ts t.a.v het gezin na echtscheiding

DO’s

1. Bescherm de relatie tussen de ouders en kind tegen inbreuken (door wie dan ook)
2. De zorg voor de kinderen fifty-fifty verdelen
3. Aanvaard elke andere regeling die de ouders zelf troffen
4. De rechter beslist op grond van objectieve criteria, agendapunten

DONT’s

1. Geen enkele bemoeienis met het ouderschapsplan plegen
2. Niet in het verleden graven
3. Niet ingaan op verwijten of beschuldigingen
4. Geen discriminerende termen als “omgang” en “hoofdverblijf”

OZO-nieuws, Editie Juni 2008