 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|||||||||
 |
 |
 |
|
|||||||
 |
|
|||||||||
 |
|
|||||||||
 |
 |
|
||||||||
 |
|
|||||||||
 |
|
|||||||||
 |
|
|||||||||
 |
|
|||||||||
 |
 |
 |
|
|||||||
 |
 |
 |
|
|||||||
 |
 |
 |
|
|||||||
 |
|
|||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
|
|||||||||
|
|
|||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|||||||||
|
|
|||||||||
|
|
|||||||||
|
|
|||||||||
|
|
|
|
|||||||
|
|
|
|
|||||||
|
|
|
|
|||||||
|
|
|||||||||
Ozonieuws:
2004 - 1
Donateursdag 25 april 2004
In afwijking van eerdere berichten is voor de eerstvolgende donateursdag zondag 25 april as. uit de bus gekomen. De locatie is als vanouds Zalencentrum Lebret te Oosterbeek.
Over het thema van deze dag is nog geen definitieve mededeling te doen.
Zoals bekend is er een proefproces gaande, dat uiterst zorgvuldig wordt ingeleid. Vanwege deze voorzichtige benadering mogen er geen slapende hond wakker worden gemaakt. En omdat men volgens de geleerden ook een broedende kip niet moet storen, zal deze boerderij der dieren nog wat rust worden gegund.
Hopelijk is de zaak op 25 april echter zover aan het rollen dat er veilig nadere mededelingen kunnen worden gedaan.
Als dit allemaal wat geheimzinnig klinkt: wie heeft nìet al meegemaakt dat de rechter om de geringste onbenulligheid een diepe frons tussen zijn wenkbrauwen trok? Wie heeft niet al aan den lijve ondervonden dat ook maar de geringste aanduiding van het allerminste leed dat een kind zou kunnen worden berokkend, dat de kleinste mogelijkheid dat het misschien aan de omgang zou lijden wanneer de zorgouder daar ook maar het geringste hoofdbreken over zou hebben of suggereren - voor de rechter meer dan voldoende reden is om door de omgangsregeling een streep te trekken? Wie ook maar enige ervaring heeft met het familierecht, die weet bovenstaande omzichtigheid wel te appreciëren. Ozo!
Op 25 april zal ook “bemiddeling” als thema aan de orde komen.
Veel advocaten hebben zich op dit gebied bekwaamd en staan er positief tegenover, in de rechtszalen wordt bemiddeling meer en meer aangegrepen om problemen de wereld uit te helpen – te beginnen uit Nederland. Maar er zijn ook veel tegenstanders van bemiddeling. Zij zien door bemiddeling kostbare tijd verloren gaan in de casus zelf, en in het proces van de noodzakelijk geachte verbetering van wet en rechtspraak.
Van mr. Prinsen is bekend dat hij genuanceerd denkt over bemiddeling. Maar er zijn ook, bij onze stichting te goeder naam en faam bekend staande advocaten, die met bemiddeling goede resultaten boekten, wat hen tot gematigde pleitbezorgers van bemiddeling maakte.
In Nederland heeft professor Hoefnagels naam gemaakt met zijn pleidooi voor, en zijn boeken over bemiddeling, speciaal in het familierecht. Het geheime wapen, dat de professor meestal pas op het laatste moment uit zijn mouw tovert, heet echter “sanctie”. En daarop zeggen sceptici dan weer: “Ja, daarmee kan ik het ook”. Want zij, die door schade en schande wijs geworden sceptici dus, vonden al dat bemiddelen maar niks: aanpakken die handel, en wie niet horen wil moet maar voelen.
Het is niet verbazend dat in de OZO-achterban de sceptici duidelijk in de meerderheid zijn. Maar er is vaak genoeg ook twijfel.
Eind januari belde een moeder zonder omgang die de strijd moe was. Zij had besloten alle strijd te staken en te proberen het verlies van haar kinderen te verwerken. Doordat zij die keuze had gemaakt, was de “strijdlustige toon” van de teksten op de OZO-website haar min of meer in het verkeerde keelgat geschoten.
Daarmee bewijst deze moeder feitelijk het succes van de hulpverlenersstrategie, die erin bestaat om elk teken van ergernis te vertalen naar “de strijd tussen de ouders”. Wie de hulpverlening verwijt dat zij het is die de ellende veroorzaakt, leest in het later opgestelde rapport dat hij nog erg met de strijd tussen de ouders bezig is. Het is om Gallisch en wanhopig van te worden.
Deze wanhoop, en de veroorzakers ervan – hier samenvattend de hulpverlening genoemd – zorgen er tezamen voor dat er maar twee keuzes mogelijk zijn: die van het strijden tegen de instanties, of die van het staken van de strijd door een fysieke of psychische zelfdoding. Opgeven of doorgaan dus, meer smaken zijn er niet.
Voor verbetering van recht en rechtspraak moet het denken om.
Regelmatig zijn er geluiden te horen die een verandering in het denken aankondigen. De psycholoog Diekstra breekt een lans voor het afzien van echtscheiding als de kinderen klein
zijn. De vraag van de jaren zeventig “Moet je dan voor de kínderen bij elkaar blijven?”, waarop toentertijd een vanzelfsprekend “Natuurlijk niet” werd verwacht, wordt nu dus door Diekstra beantwoord met: “Jazeker, als het ook maar enigszins kan”.
Dat is een teken van een verandering in de manier waarop over familiezaken wordt gedacht. Dat dit teken uit de hulpwereld zelf afkomstig is, maakt het in feite enigszins verdacht: die hulpwereld juist bederft nu immers al decennia de levensvreugde voor honderdduizenden ouders en kinderen zonder omgang.
Maar ook in de politiek zijn tekenen van verandering zichtbaar. D66 wil de kinderbijslag gaan gebruiken als drukmiddel om omgangsregelingen na te leven. En in een andere context heeft Groenlinks ineens het wapen van het strafrecht ontdekt.
Het in de Tweede Kamer honend weggelachen voorstel van de toenmalige CDA-fractieleider Heerma om een minister van familie- en gezinszaken te benoemen, zou nu dus heel wat voorkomender zijn bejegend.
Maar wij zijn er nog lang niet. Precies zoals in de Gezondheidszorg, waarin volgens hoofdinspecteur Kingma “casus voor casus en in noeste vlijt” de wildgroei in de alternatieve sector moet worden gestopt en gereguleerd, zo ook moet in het vastgeroeste familierecht geval voor geval een nieuw denken worden geïntroduceerd en afgedwongen. Dat gaat alleen met actie en strijd. De opponent in de strijd van de ouder zonder omgang is echter niet de andere ouder, maar de welzijnswereld en de rechtspraak zelf.
Jacques Brel, de in 1978 overleden Belgische zanger, merkte ooit op dat domheid het ergste is wat een mens kan overkomen: “Van de dommen zegt men dat zij zelfs de Goden tot wanhoop drijven”. En dat is precies wat hulpverleners en kinderbeschermers, en rechters, doen met ouders zonder omgang: men drijft die tot wanhoop.
Wat beweegt de voorstanders van bemiddeling?
Wat beweegt de voorstanders van strijd tegen de instanties?
Werkt bemiddeling?
Hoe kan worden gezorgd dat bemiddeling werkt?
Werkt strijd, en hoe dan?
Zie hier enkele vragen waarop het antwoord op de donateursdag (in de wandeling: de d-day) van 25 april as. zal worden gezocht en gevonden.
Zeker is, dat dit antwoord geen toverformule zal zijn. Zeker is, dat de oplossing noeste ijver en stug volhouden zal vergen. Maar er komen andere tijden, ook dat is zeker.
Een heel andere kwestie die op de d-day aan de orde komt, is die van de troost die het contact met lotgenoten, en het gezamenlijk aanpakken van wantoestanden biedt. Het is vanzelfsprekend dat er bezoekers zijn die elkaar ook wel eens buiten kantooruren bellen, om het zo maar eens te zeggen. Uiteindelijk blijkt steeds weer hoe moeilijk het is om de specifieke narigheid van het ontbreken van omgang besproken en begrepen te krijgen. Zelfs in de eigen familie wordt het onderwerp meestal bij voorkeur gemeden omdat het nauwelijks bespreekbaar is.
Bezoekers vinden in elkaar echter goede verstaanders, en in de aandachtige maar losse sfeer van de ontmoeting en de zaal vinden zij aldus een aangename en nuttige tijdspassering.
Voor elke ouder zonder omgang geldt dat de toestand penibel is en troosteloos. Maar niet hopeloos. Dat te ervaren is ook wat waard.
Financieel jaaroverzicht 2003 Stichting Ouders zonder Omgang
Resultatenrekening Begroting 2003 Realisatie 2003 Begroting 2004
Donateursbijdrage 1.800,00 1.907,50 2.000,00
Schenkingen 1.000,00 680,00 1.000,00
Bankrente 0,00 3,27 0,00
2.800,00 2.590,77 3.000,00
Telefoonkosten 900,00 519,58 800,00
Bankkosten 0,00 2,82 0,00
Portikosten 500,00 136,40 500,00
Internetkosten 200,00 301,43 450,00
Ledendagen 300,00 285,35 350,00
Kantoorkosten 275,00 139,50 200,00
Reiskosten 150,00 94,82 150,00
Advertenties/drukwerk 0,00 516,46 200,00
Contributies & abonnementen 100,00 29,74 100,00
Representatie 250,00 40,00 150,00
Totale kosten 2.675,00 2.066,10 2.900,00
======= ======= =======
Op vrijdag 20 februari werd de fractieleider van Groenlinks, Femke Halsema, op de VPRO-radio geïnterviewd. Het onderwerp was het gearrangeerde huwelijk, waarvan mevrouw Halsema zich een fervent tegenstander betoonde.
In het vuur van haar betoog stuitte zij min of meer per ongeluk op de gedachte dat het arrangeren van huwelijken strafbaar kon worden gesteld. Zij werd gegrepen door haar sublieme inval en kondigde meteen maar aan dat Groenlinks initiatieven zou nemen om tot wettelijke strafbaarstelling te komen.
Wat haar fractiegenoten daarvan vonden, wilde de interviewer weten, en of die al van dit idee op de hoogte waren. “Die horen het nu”, zei mevrouw Halsema stralend.
Dus dat is de manier waarop een fractieleider die zich inspant om spraakmakend te zijn, politiek bedrijft. Tientallen jaren al dringen tal van organisaties voor ouders zonder omgang er bij de politiek op aan om het strafrechtelijke wapen van stal te halen, maar die pleidooien waren aan dovemensoren gericht. Nu dan blijkt er toch iets van dat idee te zijn blijven hangen, en wordt het gebruikt ... om een non-probleem te lijf te gaan.
Want het aantal van de gearrangeerde huwelijken is gering en die huwelijken zijn ook niet alle per se en a priori en per definitie tot mislukken gedoemd.
Afgezien daarvan is het natuurlijk ook nog maar de vraag wie van de partners tegen wie moet worden beschermd: een geëmancipeerde visie moet zeker in dit geval een neutrale visie zijn. Kortom: Groenlinks schiet op mussen met kanonnen.
Andere mussen dan: jaarlijks zijn er tienduizenden kinderen de dupe van de echtscheiding van hun ouders. Die meestal wordt geïnitieerd door één van die ouders, en meestal de moeder. Dat is al tientallen jaren zo. Het aantal slachtoffers loopt inmiddels in de honderdduizenden en de maatschappelijke schade die ervan het gevolg is, is bijna niet te overschatten (voor een globale berekening: zie de OZO-website). Gevangenissen zijn voor 90% bevolkt met mensen die opgroeiden in een éénoudergezin. Dàt is pas een probleem!
Maar wie denkt dat mevrouw Halsema in het verleden – of ook nu – het idee van strafbaarstelling wilde overwegen of zelfs maar wilde bespreken, komt bedrogen uit. Het is goed dat te weten als zij weer eens de moderne moeder en alles-beter-wetende-politieke-diva speelt, op radio of tv, of als U een stembiljet invult.
Zoals alle politieke partijen wordt ook D66 al sedert vele jaren steeds opnieuw benaderd met signalen uit de omgangsloze samenleving. Maar de stilte die er al die tijd tamelijk oorverdovend was, was bedrieglijk. Men broedde namelijk op een oplossing, zo blijkt nu, en in het Algemeen Dagblad van 25 februari jl. werd het uitgebroede kuiken trots gepresenteerd. De oplossing blijkt weliswaar vooral een uilskuiken, maar ook dat is een teken van een nieuwe lente. Het AD schreef: “Volgens D66-fractieleider Dittrich moet de kinderbijslag in zo'n geval worden besteed aan een programma om beide partners weer rond de tafel te krijgen. Dat kan bijvoorbeeld in omgangshuizen in Rotterdam en Zwolle, waar ouders en kinderen onder begeleiding bij elkaar komen. ”Je
zou zo'n vrouw kunnen verplichten daar naar toe te gaan”, vindt Dittrich.
Ouders zonder omgang zijn minder naïef; die weten uit ervaring dat de zorgouders massaal elk middel aangrijpen om de andere ouder dwars te zitten. Wie vroeger geen mogelijkheden meer zou hebben gezien om de omgangsouder nog te treiteren of tegen te houden, die krijgt nu van D66 op een presenteerblaadje de mogelijkheden van uitstel en ontwijkmanoeuvres ten aanzien van zo’n vreselijk omgangshuis, dat de associatie van omgangsouders en gedetineerden, zoals die in het woord “bezoekregeling” ook door de hulpwereld zo graag in stand wordt gehouden, al zo duidelijk gestalte kreeg.
Een overeenkomst met Groenlinks is de ervaring dat ook D66 doof is voor berichten uit de wereld der omgangslozen. Het is goed die wetenschap bij de hand te hebben als op radio of tv D66 weer eens zijn grijsgedraaide “redelijke alternatief” en het dito “goed beleid” ten gehore brengt.
Goddank is in de samenleving ook meer en meer hoorbaar de roep om handhaving van de wetten. Niet elke keer opnieuw het wiel proberen uit te vinden, maar de aanwezige wielen laten rollen, is het moderne motto dat tegenwoordig ruimhartig wordt uitgevent in de media. Misschien is de lente dan toch dichtbij.
VOORLEZEN DOOR VADER VERHOOGT STUDIERESULTATEN
Londen,
Vaders die hun kinderen regelmatig voorlezen en meenemen op uitstapjes, spelen een belangrijke rol in de latere studie mogelijkheden. Uit onderzoek onder 17.000 jongeren blijkt dat kinderen hogere cijfers halen als ze een sterke vaderfiguur hebben, die tijd vrij maakt om voor te lezen en met hen te spelen en een actieve rol speelt in hun opvoeding. De conclusies van het onderzoek gelden ook voor kinderen van gescheiden ouders of kinderen met stief vaders, melden de wetenschappers E. Flouri en A. Buchanen van de Universiteit van Oxford in de Journael of Adolescence.
Het verraste ons dat de familiestructuur geen verschil maakt. “De aanwezigheid van een vaderfiguur maakt het verschil”, stelt Eirini Flouri
Nieuwe lente, hete herfst, koude winter: en nu?
Hoe was het ook alweer?
Een vader trok van leer tegen Bureau Jeugdzorg, BJZ. Dat werd een forse dwangsom die nooit kon worden geïnd omdat het Hof de keutel van de rechtbank driekwart jaar later introk.
Daarin zag BJZ zijn kans schoon om via deurwaarder en regelrechte dreigementen de vader “recht” te zetten.
Daarbij hielp de politie, die verstrikt raakte in het web van onheuse aantijgingen van de zijde van moeder. Geen van die aantijgingen kon in het verleden worden bewezen, maar voor de zekerheid kozen BJZ, de leiding van de school en de hulpwereld rond moeder jaren later nog “het zekere voor het onzekere”, en men besloot eendrachtig dat er wel iets aan de hand moest zijn, ook omdat het kind in kwestie duidelijk in problemen verkeert.
De politie kwam krachtig in actie en sloot vader net voor Oudjaar voor drie dagen op in een politiecel.
Twee weken later werd door de rechtbank het verzoek van moeder om te worden belast met het eenhoofdig gezag behandeld. Het verzoek werd afgewezen, waarbij de rechter in ongezouten bewoordingen in de beschikking duidelijk maakte niets te begrijpen van het zwalkende beleid van BJZ, en van de motieven daarachter, waarover ter zitting ook al geen duidelijkheid kon worden verkregen. De rechtbank gaat er daarom vanuit dat BJZ in een gesprek met een vertegenwoordiger van de RVK (die ter zitting evenmin iets snapte van de uitleg van BJZ en het ook niet eens was met het beleid van BJZ) en in aanwezigheid van de man die uitleg alsnog zal verschaffen.
De gezinsvoogd werd er niet warm of koud van: “Wij bepalen het beleid, niet de rechtbank”, en aan vader verklaarde hij dat hij de RVK al uitleg had verschaft en dat vader een gesprek dus op zijn buik kon schrijven.
Wat valt daarvan nu te zeggen? Nog niet zoveel. Beheerst en hoffelijk zal vader met hulp van OZO zijn verzet tegen BJZ voortzetten, totdat men daar eindelijk ophoudt het vuur op te stoken en geld te verdienen met het eenzijdig blussen van de zelf gestichte branden. Hij kan niet anders, want het gaat om zijn kind.
Maar vader zal elke volgende gelegenheid aangrijpen om de rechter te confronteren met dit standpunt en beleid van BJZ.
Wordt vervolgd.