Stichting Ouders Zonder Omgang

"Een rondvlucht"

In het eerste nummer van "Ozonieuws" mag een korte toelichting en verantwoording niet ontbreken: waar gaat het over, wat zijn de doelstellingen en waarom denkt het bestuur dat er behoefte is aan alweer een nieuwe stichting op het gebied van het omgangsrecht?

Om met het laatste te beginnen: veel stichtingen en organisaties op dit gebied, zijn toegespitst op één geval, op één persoon met wiens narigheid de aangesloten leden en donateurs zich identificeren in de vage hoop dat wanneer deze voorganger zich zijn weg naar het recht heeft gebaand, het voor hen ook gemakkelijker zou worden om recht te halen.
Wie zich minder volgzaam opstelt, zal zich al snel genoopt voelen een onafhankelijke club op te richten. Heel vaak oriënteert de nieuwe club zich vervolgens op de oprichter en zijn casus. De geschiedenis herhaalt zich.
Het chaotische komen en gaan van dergelijke verzetsbewegingen bewijst dat de nood aan een vorm van georganiseerd protest onveranderd groot is, maar ook dat deze groeperingen in het algemeen weinig applaus oogsten voor hun manier van opereren.

Het bestuur van de stichting streeft naar een werkwijze die wel de instemming van de donateurs kan ontvangen.
Dat impliceert in de eerste plaats dat elke daad of actie moet voortspruiten uit de inzet voor het algemene belang en dat daar ook de doelstellingen moeten zijn gesitueerd.
Het hijgend najagen van opzienbarend speciale gevallen, waaraan ook de media zich zo graag te buiten gaan ("het meisje van Nulde"), belemmert het uitzicht op de gewone alledaagse praktijk die, hoewel niet spectaculair, wel degelijk gruwelijk is. De stichting stelt zich aldus ten doel te bewerkstelligen dat de maatschappelijke discriminatie van omgangsouders wordt beëindigd. Niet meer en niet minder.

Over het algemeen wordt in het publieke debat hooguit lippendienst bewezen aan het recht op omgang.

Desinteresse voor, en zelfs afkeer van specifieke omgangsproblemen, bepalen de agenda in de politiek en de media. Dat is een gevolg van de oninleefbaarheid van de problematiek, en van het door onophoudelijke nieuwsbombardementen gegroeide cynisme in de samenleving.
Alleen wie zelf in aanraking is gekomen met omgangsproblemen, doorziet gemakkelijk het mechanisme dat er aan ten grondslag ligt.

De Stichting Ouders Zonder Omgang wil de ontvankelijkheid in de samenleving en bij de uitvoerende macht voor omgangsproblemen verbeteren.
Een belangrijk middel daartoe is het indienen van klachten tegen instanties en hulpverleners die zich al dan niet tegen beter weten in schuldig maken aan verergering van de problemen en verzwakking van de bescherming daartegen.
Donateurs die in hun zaak van zich af willen bijten kunnen een beroep doen op bijstand. Versterking van de rijen der bijstandsverleners is dringend gewenst.
Wie de wereld wil verbeteren beginne bij zichzelf. Daarom alleen al is een absolute restrictie die de stichting zichzelf oplegt dat zij zich onthoudt van demagogie, van ongemanierd taalgebruik en van onzakelijkheid, waardoor een heldere klachtenbehandeling kan worden belemmerd.

Het behoeft geen bewijs dat (echt)scheidingen een groot maatschappelijk probleem vormen. Dat feit alleen al geeft de noodzaak van een klachtenstrijd.

Wie denkt dat de problemen vanzelf wel tot een oplossing zullen komen, wie denkt dat hij zelf het geduld zal kunnen opbrengen om op zo'n automatische oplossing te wachten als hij door het noodlot wordt bezocht, wel, die had deze inleiding ongelezen kunnen laten.

terug naar de top

 

Donateursdag, 21 april 2002

Om de verbondenheid van de donateurs met de stichting (en omgekeerd) te vergroten, zal jaarlijks een donateursdag worden georganiseerd.
De eerste keer zal die plaatsvinden te Oosterbeek, dicht bij Arnhem.
Het programma is niet overladen er zullen drie, hooguit vier, sprekers zijn, afsluitende discussies en pauzes, en een ruime borrel na afloop.

Aldus worden bezoekers in staat gesteld om zich een oordeel te vormen over de inzet en de strategie van het bestuur, en daar ook invloed op kunnen uitoefenen.
Tevens zal de achtergrond van wetgeving en rechtspraak nader kunnen worden belicht.

Kennis is macht, en die macht kan worden uitgeoefend in het speerpunt van de OZOstrategie: de klacht.

Want hoe verlammend en afmattend en deprimerend de omgangsproblematiek ook kan zijn: niets doen helpt zeker niet.
En hoe afmattend en, op het eerste gezicht, vernederend en deprimerend het opstellen en onderbouwen van een klachtschrift ook mag zijn, op den duur zal een aanhoudende klachtenstroom de uitvoerende macht tot een verandering dwingen, op den duur zal de wetgever aan de druk uit de samenleving moeten toegeven.

Wie een klacht indient wordt daar altijd beter van.
Ten eerste omdat hij, vaak tot zijn stomme verbazing, lang niet de enige blijkt die op de korrel is genomen in een vernederende afbraakcampagne ten aanschouwen van instanties als RvK, scholen, artsen etc. Hij is geen uitzonderingsgeval, hij (of zij) volgt de regel.
Ten tweede geeft het afleggen van de passiviteit energie en zelfs levensvreugde - of een klacht nou wel of niet wordt gegrond verklaard doet daar niet zo veel aan af.
Ten derde realiseert de klager zich al snel dat hij de lastige, maar o zo noodzakelijke en daardoor o zo dankbare taak van klokkenluider op zich heeft genomen: hij/zij doet nuttig werk.

In een moeite door kan vervolgens ook de politiek mores worden geleerd.
De praatprogramma's op radio en tv zijn vaak niet meer dan wat zij zeggen te zijn: blaatprogramma's.
Daartegenover staat vaak een al even hachelijk simplisme, zoals dat door menig zittend en toekomstig politicus wordt gepraktiseerd.
Er tussenin ligt de weg van de weloverwogen zuivere wetgeving, de stipte uitvoering van de wet en een rechtspraak die zich strikt aan de wet en de regels van het fatsoen houdt.

Een samenleving die zich inricht met MTV wetgeving, TMF uitvoering en Musicbox rechtspraak, gaat in steile duikvlucht de ondergang tegemoet en berooft en passant de jeugd van het voorrecht haar eigen (wan)smaak te hebben en uit te dragen. Het is aan de gevestigde generatie om de publieke zaak van haar ramkoers af te brengen.
En op de donateursdag kunt U tenslotte ook het bestuur kapittelen om zijn moralisme. Als U maar iets doet, dan komt de rest vanzelf.

terug naar de top

 

Klachtwerk

Vanuit de Stichting OZO kan hulp worden geboden bij het formuleren en indienen van klachten.
Momenteel lopen er drie klachtzaken tegen de Raad van Kinderbescherming (RvK) bij de Nationale Ombudsman.

In twee gevallen was de klacht door directeur en Klachtencommissie geheel afgewezen, in het derde geval was de klacht op belangrijke onderdelen gegrond verklaard door de Klachtencommissie, maar was er zowel op de afdoening door de RvK van de gegrond verklaarde klachten, als op de motivatie van de Klachtencommissie bij de afgewezen klachten, heel wat aan te merken.
In al deze klachtzaken werd een fiks dossier bij de Ombudsman gedeponeerd.

Twee zaken voor het Medisch Tuchtcollege zijn afgehandeld. In het ene geval prijst een huisarts zich gelukkig met de bescherming die de beroepsgroep hem bood, in het andere geval likt een arts zijn wonden na de waarschuwing die werd opgelegd.

Het Medisch Tuchtcollege is er in de eerste plaats voor de medici, niet voor hun patiënten of slachtoffers.
Al te gemakkelijk wordt verondersteld dat het een soort medische politie zou zijn, maar dat berust op een groot misverstand. Tegen een beslissing bij het Regionaal Medisch Tuchtcollege kan in beroep worden gegaan bij het Centraal Medisch Tuchtcollege in Den Haag. Dit beroep werd in beide zaken achterwege gelaten, en daarmee kwam dus ook het einde aan die zaken.

Dan zijn er twee uiterst taaie acties gaande om een gemeente tot gehoorzaamheid aan artikel 1:377c BW (de informatieplicht voor derden jegens de omgangsouder) te bewegen.
Gemeenten beschikken over een uitgebreid apparaat voor het schrijven van brieven waar vaak genoeg weinig in staat, maar die wel zijn opgemaakt in een variatie van formaten die te veel is gevraagd voor eenvoudige scanapparatuur, waardoor deze brieven moeizame en tijdrovende verwerking eisen.
Bij gemeenten is men bovendien traditiegetrouw sterk in uitstel en vertraging, en het vragen van nadere informatie: in het voeren van een uitputtingsslag, kortom.
Er is een klachtzaak tegen een psycholoog van een adviesbureau in een volledige afwijzing geëindigd, er zijn twee lopende zaken tegen pedagogen die slecht werk leverden en er is tenslotte nog een partijtje touwtrekken met een school om informatie.

De scores geven meer reden tot hoop dan de staatsloterij, maar stemmen daarmee nog niet blij.
Dat komt niet doordat de betreffende klachten nou zo beroerd waren geformuleerd of doordat de klachten zelf zo gezocht zouden zijn geweest. In tegendeel.
Het bijna routinematige afwijzen van klachten wijst op professionele blindheid en gebrek aan zelfkritiek, die worden versterkt door bureaucratie, en door gebrek aan terugkoppeling met de resultaten van het werk.

Een weerwoord tegen dit cynisme biedt de website van Stichting Ouders Zonder Omgang.

Daarop zal namelijk in ieder geval elke laatste beschikking in een klachtenprocedure in anonieme vorm ter inzage worden gelegd. En als de (personele) capaciteit het toestaat ook de voorafgaande beslissingen en de onderliggende stukken. Via een aparte knop kan het monument voor de onbekende klager worden bezocht. In deze laatste rustplaats wordt van elke afgewezen klacht in één regel de inhoud en de sterfdatum weergegeven.
Dit internet monument zal er nog zijn, als de wetgeving allang is veranderd, de wetgevers en de rechters allang zelf dood en begraven, als blijvende waarschuwing tegen onbezonnen regelneven en rücksichtsloze uitvoerders.

 

terug naar de top