AD050209

Reactie op artikel in het Algemeen Dagblad

Geachte Redactie,

Op 9 februari jl. berichtte U van een vader die is veroordeeld wegens een "pedatik" (een pedagogische tik).
In Uw artikel liet U ook deskundigen aan het woord. Deze zijn ook de deskundigen die steeds drastischer schattingen afgeven over de jaarlijkse aantallen mishandelde (tot in de honderdduizenden) en vermoorde (50 tot 80) kinderen.

Wat daar nooit bij wordt vermeld, is het percentage van de slachtoffers dat onder toezicht was gesteld of uithuisgeplaatst. Zo'n vermelding zou de impliciet om meer geld schreeuwende berichtgeving toch wat nuanceren, zou ik denken.
Ten aanzien van de pedatik komt het mij voor, dat vooral de waarden die hun gasten niet vertrouwen aan het woord komen. Het geleuter over de "opluchtende werking" van de tik maskeert dat een ouder helemaal niet blij is als hij zijn kind uit onmacht een tik geeft.

Precies in de onaangename onmacht van de ouder schuilt de pedagogische waarde - jazeker - van de tik. Het kind leert immers dat zelfs een boven alle verdenking op een voetstuk gezette ouder zijn beheersing en geduld kan verliezen. Dat is een belangrijke, sociale les.
Het geven van een tik is iets van zeer intieme aard, omdat de belevingswereld van ouder en kind voor de ander zo duidelijk zichtbaar wordt. Daarom is de tik bij uitsluiting voorbehouden aan ... de ouders. Dat zijn namelijk de enige mensen die het kind door dik en dun vertrouwt en vertrouwen kan. De buurman of de onderwijzer moet zijn handen thuis houden, maar op de ouders rust de plicht hun kinderen in nijpende situaties tot de orde te roepen.

Ouders houden zich daarbij van nature in, zij weten van nature dat voorkomen beter is dan genezen. En zoals zij hun kinderen opvoeden, zo voeden kinderen hun ouders op: ouders worden immers niet geboren, maar gemáákt - door hun kinderen.
De maatschappelijke preoccupatie met uitzonderingssituaties, de neiging om voor de zekerheid meteen maar uit te gaan van het meest barre scenario, heeft vele malen meer ellende veroorzaakt dan voorkomen, zeker ook na echtscheiding.
De praktijk in het Personen- en Familierecht bewijst al decennia, dat het primaat bij de hulpverleners en deskundigen en kinderrechters in verkeerde handen is. Kinderen willen ouders, hun eigen ouders. Van hen accepteren zij een tik, en zij leren ervan. De rest kan hun worden gestolen.

Arthur Ross, St. Ouders Zonder Omgang, Amsterdam